لطفا صبر کنید ...



آرشیو اخبار

rsz_img_4213.jpg
دی ۲۳, ۱۳۹۹

یاسمن آزمند، مراجعه کننده‌ای است که در سومین ماه بارداری خود به سر می‌برد و هر از گاهی به بیمارستان صارم سر می‌زند.

آزمند از نحوه‌ی آشنایی و اینکه چرا صارم را انتخاب کرده، می‌گوید:

«در مدت کوتاه اخیر، اطرافیان و آشنایانم چندین زایمان، دوران مراقبت‌های بارداری و البته موارد دیگر درمانی‌‌شان را در صارم انجام داده‌ و رضایت کامل داشتند. به دلیل تعریف‌های زیادی که شنیدم صارم را انتخاب کردم و نزد دکتر کرم‌نیای‌فر در حال گذراندن مراقبت‌های دوران بارداری‌ام هستم. حالا که با شما صحبت می‌کنم در ماه سوم بارداری‌ام و یک سوم راه را طی کرده‌ام.»

او پیرامون رفتار و برخورد پرسنل نیز رضایت کامل دارد:

«از خانمی که جلوی لابی حضور دارند، ماماهایی که قبل از پزشک با ما صحبت می‌کنند تا تمام کادر درمان همگی با اخلاق و حاذق هستند و تکمیل بودن خدمات ارائه شده در بیمارستان صارم همگی باعث شده از انتخاب خود رضایت کامل داشته باشم و از خدمات مفیدی بهره‌مند شوم.»

آزمند در ارتباط با شرایط بارداری، مشکلات این دوران و حس مادری می‌گوید:

«در اولین مراجعه‌ام به صارم استرس فراوانی داشتم. یکی از مراحل جالبی که در صارم قبل از مراجعه به پزشک وجود دارد صحبت کردن با ماماها می‌باشد که این مورد برایم بسیار خاص و مفید بود. زمانی که من برای اولین بار نزد ماما مراجعه کردم ، استرس فراوانی داشتم؛ اما سوالات کامل، جامع و روش صحبت کردن آنها تمام نگرانی من را برطرف کرد و به طور کلی کوچکترین نقطه‌ی مبهمی در ذهنم باقی نماند. حضور آنها هم از نظر روحی و هم از نظر خدمات پزشکی ایده‌ی بسیار جالب و کاملاً کاربردی است. دوران بارداری دورانی سخت و در عین حال شیرین است، مادران خودمان هم همیشه می‌گویند که تا مادر نشوی متوجه حس مادری نمی‌شوی و این یک تعریف کامل و واقعی از حس مادری است. واقعاً نمی‌شود این احساس را بیان کرد و فقط باید تجربه نمود.»

از او درباره‌ی ارتباطش با فرزندی که در راه است پرسیدیم:

«شبها قبل از خواب خیلی به او فکر می‌کنم و بعضی اوقات چهره اش را نیز تصور می‌کنم. هنوز دختر یا پسر بودنش مشخص نیست اما در دو هفته اخیر احساس خاص‌تری نسبت به او پیدا کرده‌ام. هر چند کرونا کمی معادلات روزمره را به هم ریخته است اما این هم بخشی از تاریخ زندگی ماست و باید با مراقبت از آن به سلامت بگذریم. در این دوران به دلیل مشکلات رفت و آمد و حضور در بیمارستان، از برنامه‌های آموزشی اینستاگرامی صارم نیز خیلی استفاده کرده‌ام و برایم جالب بود که سوال خودم بین سوالاتی بود که پزشکان پاسخ دادند. این برنامه‌ها به قدری جالب است که حتی اگر زمان کوتاهی هم تماشا ‌کنیم سودمند است و کارشناسان برنامه دقیقا دست روی سوالات پرتکرار می‌گذارند و ابهامات ذهنی مخاطبین را رفع می‌کنند.در بسیاری از برنامه، نیازی به طرح سوالم ندارم و مطمئنم از طرف خیلی مخاطبین دیگر مطرح خواهد شد و جوابش را هم خواهم شنید.»

آزمند به سایر مادران و مراجعین توصیه‌ای جالب دارد:

«یکی از مواردی که توصیه می‌کنم همه‌ی مراجعین به آن عمل کنند کنار گذاشتن رودربایستی و خجالت مقابل پزشک است. تا زمانی که این مورد رفع نشود بسیاری از موارد ذهنی مراجعین حل نمی‌شود و این ابهامات مراجعه‌کننده را دچار استرس و نگرانی خواهد کرد. شخصا به قدری با خانم دکتر کرم‌نیای‌فر راحت هستم که هیچ سوالی را بدون پاسخ گرفتن کنار نمی‌گذارم و این باعث شده صمیمت زیادی هم بین ما ایجاد شود و به قول معروف راحت باشم. »‌

پایان صحبت‌های این مراجعه‌کننده در ارتباط با آینده‌ی فرزند است:

«همانطور که گفتم جنسیت فرزندم هنوز مشخص نیست اما اگر او پسر باشد، به دلیل علاقه‌ی زیاد پدر و همسرم به فوتبال، احتمالا ورزشکار می‌شود که ورزش فوتبال در اولویت خواهد بود. اگر هم دختر باشد که خودم خیلی برایش طرح و برنامه دارم. یکی از فانتزی‌های ذهنی‌ام این است که خواهرانم، موهای دخترم را به مدل‌های مختلف ببافند و من از دور تماشا کنم و لذت ببرم. در کل امیدوارم فرزندم برای جامعه فردی مفید و سازنده باشد و از تمام عوامل بیمارستان صارم که مجموعه‌ای چنین با کیفیت را برای ارائه‌ی خدمات تشکیل داده‌اند تشکر و قدردانی می‌کنم. »


rsz_img_4440.jpg
دی ۲۳, ۱۳۹۹

رضوان مهدی‌پور، تکنولوژیست بسیار با اخلاق اتاق عمل که سابقه یک دهه همکاری با صارم را در کارنامه خود دارد مخاطب امروزمان می‌باشند.

مهدی‌پور با معرفی خود صحبتهایش را آغاز می کند:

«پیش از صارم طرحم را در بیمارستان مفید گذراندم و مدتی هم در بیمارستان رسالت مشغول به فعالیت بودم. از طریق یکی از همکارانم با صارم آشنا شدم. به اینجا آمدم و پس از طی مراحل اولیه و مصاحبه، جذب صارم شدم و در حال حاضر نزدیک به 10 سال است که در خدمت مراجعین محترم در صارم هستم و ازاینکه در چنین مجموعه‌ای فعالیت می‌کنم بسیار خوشحالم و این را از لطف خدا می‌دانم.»

او در ادامه می گوید:

«واقعیت ماجرای کار ما این است که زمانی که در محل کار هستیم بیشتر از زمانی است که با خانواده‌ی خودمان هستیم. بنابراین همکاران و پرسنل صارم جزوی از وجود و خانواده‌ی ما هستندو همه‌ی ما یک خانواده‌ایم. اخلاق و منش اعضای خانواده خیلی مهم است و خدا را شکر اینجا همه از اصول رفتاری و اخلاقی پیروی می‌کنند و واقعاً همگی دوست‌داشتنی هستند و کار کردن در کنار آنها لذتبخش است.»

از پیشینه و احساسش در این شغل پرسیدیم:

«زمانی که کارم را تازه شروع کرده بودم با نوزادان و خردسالان روبرو بودیم. باور کنید کار کردن با بچه‌ها، روحیه‌ای بسیار قوی‌تر از کار کردن با بزرگسالان می‌خواهد. بچه‌ها و نوزادانی که مشکلی دارند و نیاز به جراحی دارند بسیار شکننده و ضعیفند و زمانی که آنها را باید از والدین خود جدا می‌کردیم و به اتاق عمل می‌بردیم لحظات خاص و سختی بود. ما در آن لحظات احساسی که به آن بچه داشتیم دقیقا حالتی بود که انگار فرزند خودمان را در آغوش می‌گرفتیم؛ مخصوصاً ما خانم‌ها که احساس مادرانه هم داریم و کار برایمان سخت‌تر می‌شد. پس از انتقال به صارم هم از روز اول در اتاق عمل فعالیت کردم و اینجا نیز با خانم‌هایی که قرار است مادر شوند سروکار داریم، البته با این تفاوت که غالباً با خوشحالی و اخبار خوش به پایان می‌رسد و همیشه پُر است از خبرهای مسرت‌بخش.»

مهدی‌پور در ادامه می‌گوید:

«اولین هدنرس من زمانی که وارد بیمارستان صارم شدم خانم درزی بود و حالا که ایشان به عنوان پرستار نمونه انتخاب شده است بسیار خوشحالم. معتقدم این انتخاب یک انتخاب بسیار عالی و درست بوده؛ چرا که ایشان یک پرستار بسیار دقیق، قانونمند و توانا هستند که تسلط بسیار خوبی به کارشان دارند و از معلومات گسترده‌ای برخوردارند. من خیلی از نکات را از ایشان یاد گرفتم و افتخار می‌کنم کارم را زیر نظر ایشان در صارم شروع کردم. ضمن تبریک مجدد به ایشان باید بگویم همیشه مدیون‌شان هستم.»

پایان صحبت‌های خانم مهدی‌پور به جهت همزمانی این مصاحبه با روز پرستار به تبریک روز پرستار اختصاص یافت:

«سالروز میلاد حضرت زینب(س) و روز پرستار را به همه دوستان، همکاران و کادر درمان تبریک می‌گویم. امیدوارم همیشه موفق، پیروز و سربلند باشند و ما نیز در کادر درمان بتوانیم کمک کوچکی برای حفظ سلامت جامعه باشیم و برای همه‌ی مردم سرزمینم روزهای شاد را در آینده به ارمغان بیاوریم. »


rsz_1img_4429.jpg
دی ۲۳, ۱۳۹۹

به مناسبت روز پرستار که سی‌ام آذر آن را پشت سر گذاشتیم با تعدادی از اعضای محترم جزیره‌ی صارم گفت‌وگو کردیم.

به جهت حجم بالای این مصاحبه‌ها که خلاصه‌ای از آن به صورت یک کلیپ در روز پرستار به نمایش درآمد، هر روز به انعکاس قسمتی از آن گفت‌وگوها در روزنامه صارم پرداخته‌ایم.

امروز گفت‌وگوی خانم ندا طبیبیان، سرپرستار بخش بستری یک را در قاب باهمکاران منعکس می‌کنیم و دلیل تبریک روز پرستار توسط همکاران محترم به جهت همزمانی این گفت‌وگوها با این مناسبت بوده است که احتمالاً تا کنون متوجه شده‌اید
چرا که در مصاحبه‌های قبلی نسبت به درج زمان مصاحبه اقدام کرده‌ایم.

طبیبیان در ابتدای صحبت‌های خود می‌گوید:

«کسی که از جان خود برای مراقبت از دیگران مایه می‌گذارد هر روز، روز اوست و باید دست تک‌تک آنها را بوسید. این قشر که آنها را پرستار می‌نامند، قشر بسیار زحمتکش و عاشقی هستند. دوست دارم این روز را به تمام جامعه پرستاری نه تنها در ایران، بلکه در تمام جهان تبریک بگویم . تبریک امسال یک تبریک خاص و چند جانبه است. پرستارانی که در بخش‌های مراقبت از بیماران کرونایی فعالیت می‌کنند در سال جاری گل‌کاشتند و میدان جنگ با این بیماری خطرناک را خالی نگذاشتند. شخصاً به خاطر تمام زحماتی که می‌کشند مقابلشان سر تعظیم فرود آورده و از آنها تشکر می‌کنم.»‌

او در ادامه می‌گوید:

«تبریک می‌گویم به خاطر عشقی که دارند و عاشقانه و خالصانه کار می‌کنند. آنها با تمام وجود از خانواده و جانشان گذشتند تا بتوانند عشقشان را نثار همنوعشان کنند. در سال جاری روز پرستار با یلدا همزمان شده بود و باید این را به فال نیک گرفت. به خاطر همزمانی شب یلدا و روز پرستار آرزو می‌کنم عمر تمام پرستاران یلدایی باشد و همیشه در کنار خانواده، روزهای پر از شادی و نشاط را تجربه کنند. به امید روزی که این بیماری خطرناک دست از سر ما بکشد و عاشقان سفیدپوش نیز بتوانند همراه سایر مردم به زندگی عادی خود
برگردند. »


rsz_img_4590.jpg
دی ۱۶, ۱۳۹۹

شیما راستا، سوپروایزر بالینی بیمارستان صارم عضو دیگری از خانواده‌ی بزرگ صارم است که قاب «باهمکاران» امروز با گفتگو با ایشان اختصاص دارد.

راستا در ابتدای صحبت‌های خود از شروع فعالیش در صارم برای ما گفت:

«از سال 92 افتخار همکاری با بیمارستان صارم را دارم. ابتدای ورودم در ICU مشغول به فعالیت شدم و سپس به دفتر پرستاری منتقل شدم و کماکان در همین محل در خدمت مراجعین و همکاران هستم. پیش از ورود به صارم، در بخش ICU بیمارستان دیگری فعال بودم. از آنجا که آن بیمارستان یک مرکز جنرال بود و من هم در بخشی بودم که اوضاع و احوال بیماران در شرایط بسیار بدی بود و تقریباً هر روز شاهد فوت بیماران مختلفی بودم؛ کم کم از شغلم زده شدم و حس خیلی بدی داشتم. در بازه‌ای از زمان قصد داشتم استعفا بدهم و به طور کلی از شغلم بیرون بروم و پرستاری را ادامه ندهم. خوب به خاطر دارم آخرین روزی که در آن بیمارستان بودم 4 نفر در یک روز فوت کردند و احوالات روحی‌ام کاملاً به هم ریخته بود. یکی از دوستان خوبم که در ICU بیمارستان صارم مشغول به فعالیت بود و بعدها به NICU منتقل شد مرا با صارم آشنا کرد. البته من به دلیل اینکه از این بخش خاطره خوبی نداشتم تمایل چندانی نداشتم اما پس از اینکه او با من صحبت کرد و شرایط بیمارستان صارم را تشریح کرد علاقمند شدم به اینجا بیایم و خدا را شکر این اتفاق افتاد.»‌

سوپروایزر بالینی بیمارستان صارم در ادامه می‌گوید:

«تفاوت عمده‌ای میان صارم با سایر مراکز درمانی بالاخص بیمارستان‌های جنرال وجود دارد. برعکس محل کار قبلی‌ام که هر روز شاهد خبرها و اتفاقات ناگوار بودیم اینجا همه‌اش زاد و ولد است و پر است از خبرهای خوب. چشم به دنیا گشودن نوزادان و حس شادی و شعف در چشمان مادر، پدر و اطرافیان، پر از انرژی مثبت است. وضعیت روحی من در صارم با قبل از صارم قابل مقایسه نیست و حس و حال بسیار خوبی از کار کردن در صارم دارم. همانطور که دوستم به من گفته بود اینجا با همه جا متفاوت است و به‌جای اخبار از دنیا رفتن، اخبار به دنیا آمدن را می‌شنوی. علاوه بر فیلد کاری فوق‌تخصصی در صارم که معمولا با خبرهای خوش و شادی همراه است، وجود همکاران و پرسنل بسیار خوب مزید بر علت است که فضای صارم را دوستانه و پرانرژی می‌کند.»

او در ادامه به نقش دکتر صارمی هم در حال و هوای خوب صارم اشاره می‌کند:

«برخی از نکاتی که صارم را از سایر مراکز متمایز می‌کند را نام بردم، اما همه‌ی اینها و بسیاری از موارد دیگری که می‌توان به آنها اشاره کرد فقط در صورتی اتفاق می‌افتاد که مدیریتی صحیح و کاربلد در رأس کار باشد. کار گروهی همه‌ی اجزای یک سیستم موقعی به موفقیت ختم می‌شود که تحت یک هدایت صحیح قرار بگیرد و این اتفاق با وجود جناب آقای دکتر صارمی به شکل بسیار خوبی رخ داده است. واقعیت این است که همه‌ی اعضای خانواده بزرگ صارم به بهترین شکل نقش خودشان را ایفا می‌کنند اما رأس همه‌ی آنها دکتر صارمی قرار دارد که باید هم به ایشان خسته نباشید گفت و هم از او تشکر کرد.»‌

همزمانی تقریبی گفتگوی ما با روز پرستار، موضوع ادامه صحبت‌ها قرار گرفت:‌

« پرستاری کاری است که باید با عشق انجام شود، این صحبت من نیست و همه پرستارها همین حس را دارند؛ مخصوصاً در صارم که هیچ کس از کار گریزان نیست و با علاقه در خدمت‌رسانی به بیماران و مراجعین فعالیت می‌کنند. روز پرستار را به همه‌ی پرستاران سرزمینم علی‌الخصوص ‌همکاران خودم در بیمارستان صارم تبریک عرض می‌کنم.امیدوارم سالیان سال پرستار باشند، با عشق کار کنند وراهشان را تغییر ندهند؛ اتفاقی که احتمال داشت برای خودم رخ دهد و با آشنایی با صارم توانستم پرستاری را ادامه دهم. در سالی که گذشت این قشر تلاششان مضاعف و سختی‌های کارشان چند برابر شد. امیدوارم این سال عجیب و غریب به خیر بگذرد و زودتر به خبرهای خوش ختم شده و به زودی کرونا ریشه کن شود.»‌

راستا در پایان صحبت‌هایش به انتخاب خانم درزی به عنوان پرستار نمونه اشاره می‌کند:

«در کنار تبریک به تمام پرستارها، تبریک ویژه‌ام را به نثار خانم ‌خانم درزی می‌کنم که تجربه‌شان خیلی از ما بیشتر است و خوشحالم محل فعالیتم با ایشان در یک اتاق است. وجود ایشان برای ما قوت قلب است و خرسندم می‌توانم از تجربیاتشان بهره‌مند شوم. اگر بخواهم از خصوصیت اخلاقی‌شان بگویم باید به حوصله، صبوری و کم‌حرفی ایشان اشاره کنم. عنوان پرستار نمونه برازنده‌ خانم درزی است و حقیقتاً از بهترین‌های پرستاری هستند. هر چند شیفت کاری من با خانم درزی همزمان نیست و من شبها در بیمارستان حضور دارم اما همین که کنارشان هستم، خوشحالم.»

تهیه شده در معاونت رسانه بیمارستان فوق تخصصی زنان و زایمان صارم


rsz_img_4583.jpg
دی ۱۶, ۱۳۹۹

خانم فاطمه درزی ، به عنوان پرستار نمونه سال 1399 انتخاب و در روز پرستار معرفی شدند. به همین بهانه با ایشان که تجربه‌ی بسیار بالایی در این عرصه دارند به گفت‌وگو پرداختیم.

خانم درزی در ابتدای صحبت‌هایش می‌گوید

‌«سابقه‌ی آشنایی و همکاری من با مجموعه‌صارم به پیش از راه‌اندازی بیمارستان برمی‌گردد. از 23 سال پیش در مجموعه درمانی خیابان خردمند در کنار دکتر صارمی فعالیت خودم را آغاز کردم و پس از افتتاح بیمارستان صارم در شهرک اکباتان من هم به اینجا آمدم و همچنان عضو خانواده بزرگ صارم و در خدمت مراجعین هستم.»‌

زمانی که متوجه شدیم خانم درزی چنین تجربه‌‌ای را با خود به یدک می‌کشد، از ایشان به عنوان یکی از باتجربه‌ترین افراد حاضر در کادر درمان بیمارستان نام بردیم و خواستیم از تجربیات و خاطراتش برای ما بگوید که با تواضع و فروتنی می‌گوید:‌

«در صارم همکاران بسیارباتجربه‌تر از من حضور دارند و من هم در کنار آنها انجام وظیفه می‌کنم. در طول سالیانی که در خدمت مردم بوده‌ام افراد مختلف با روحیات متفاوت برای معالجه آمده‌اند و خدا را شکر غالباً به نتیجه دلخواه هم رسیده‌اند. همین که مشکلات یک بیمار حل می‌شود و با شادی می‌رود و خدا را شکر می‌کند همه‌اش خاطره است. چه خاطره‌ای بهتر از این می‌تواند باشد؟»‌

او صحبت‌هایش را اینطور ادامه می‌دهد:

«در دوران کاری‌ام بیشترین زمان را در اتاق عمل بوده‌ام. حدود 17 سال از سالهای کارم را در اتاق عمل به سر برده‌ام که با مراجعین و بیماران مختلفی در این مدت سر و کار داشته‌ام. از مادرانی که برای داشتن اولین فرزند مدتها دوا و درمان کرده‌اند تا آنهایی که برای بارهای دوم و سوم می‌بینیم؛ یا تعدادی که سالهای قبل زایمان کرده بودند وقتی ما را می‌دیدند، به خاطر آشنایی قبلی قوت قلب می‌گرفتند و خیالشان آسوده‌تر می‌شد. البته برای ما هم ملاقات با آدم‌هایی که چند بار دیده بودیم جالب بود و گذر زمان را متوجه می‌شدیم. برخی بیماران با حال و احوال بسیار نگران‌کننده نزد ما می‌آمدند و ما تمام تلاشمان را به کار می‌بستیم تا بتوانیم هم از نظر جسمی هم از نظر روحی آنها را تقویت و به آنها رسیدگی کنیم و زمانیکه به نتیجه مورد نظر می‌رسیدیم هم ما خوشحال بودیم و هم آنها احساس رضایت داشتند. »‌

درزی معتقد است بدون عشق و علاقه در هیچ کاری نمی‌توان موفق بود و در کار پرستاری و درمان این موضوع نقش پررنگ‌تری دارد:

«اگر عشق و علاقه در کار نباشد نمی‌توان سختی‌های آن را تحمل کرد. کار طاقت‌فرسای درمان بیش از هر کار دیگری به علاقه نیاز دارد و در این صورت است که هیچ کسی در کارش کم نمی‌گذارد و با اشتیاق به انجام امور محوله می‌پردازد. البته در همه‌ی کارها و مشاغل آدم‌های مختلف با روحیات گوناگون وجود دارند که در کار پرستاری هم همینطور است. اما هر کسی که به این کار علاقمند نباشد یا اساساً وارد آن حرفه نمی‌شود یا اینکه میانه راه کنار می‌رود و به شغل دیگری روی می‌آورد.

بنابراین در شغل ما کمتر کسی را می‌توانید پیدا کنید که بدون علاقه کارکند یا خدای نکرده در کارش کم‌کاری کند؛ کار ما با جان مردم سر و کار دارد و شوخی‌بردار نیست. انصافا همکارانم هم همیشه با جان و دل کار می‌کنند و برای رسیدگی به مردم و حفظ سلامت آنها از جانشان مایه‌ می‌گذارند. در حال حاضر نیز با بحران کرونا روبرو هستیم و کادر درمان با این معضل دست و پنجه نرم می‌کنند و اگر خاطرتان باشد سال گذشته بیماری آنفلوانزا نیز وجود داشت که تقریبا به کرونا متصل شد و قشر شاغل در کادر درمان بیش از یک سال است که با سختی فراوان مشغول به فعالیت هستند و باید برایشان سلامتی آرزو کنیم و یک خدا قوت جانانه بگوییم. البته بیمارستان ما مرکز رسیدگی به بیماری کرونا نیست اما از این قاعده مستثنی هم نیستیم. به هر حال مراجعه‌کننده داریم و در سطح تشخیص و آزمایش در خدمت مردم هستیم.

در همین مدت که عرض کردم خیلی از اعضای کادر درمان با مشکل روبرو شده‌اند یا اینکه ترک کار کرده‌اند که چنین موردی در صارم نداشته‌ایم. باید از مسئولین بیمارستان علی‌الخصوص شخص آقای دکتر صارمی تشکر ویژه کنیم که در اوج کمبود امکانات در سطح کشور از فراهم کردن امکانات بهداشتی برای اعضای بیمارستان صارم دریغ نکردند و با هر مشقتی وسایل و امکانات لازم را فراهم کردند که قابل تقدیر است. غیر از موارد مذکور، در صارم نسبت به سلامتی اعضای خانواده‌ی بزرگ صارم خیلی حساسیت وجود داشت و تمام همکاران آزمایشات لازم را انجام دادند و در صورت بروز علائم و مشکوک بودن سریعا برای استراحت در منزل با آنها همکاری لازم صورت می‌گرفت و تمام پرسنل با سلامتی کامل در محل کار حضور می‌یافتند.

این رسیدگی‌ها و فراهم کردن آسایش و آرامش برای همکاران، اقدام بسیار شایسته‌ای بود که در صارم فراهم شده و با تلاش کلیه پرسنل با این شرایط کنار آمده‌ایم و معضلات و بحران‌ها توسط دکتر صارمی و دیگر مسئولین کنترل و مدیریت شده است. با تمام محدودیت‌های موجود از هیچ خدماتی دریغ نشده است و تمام امکانات را برای مراجعین به کار گرفته‌ایم و سعی کرده‌ایم با بالاترین کیفیت در خدمت بیماران باشیم تا آنها نیز کم و کاستی را احساس نکنند. سال پر از التهاب و تنشی را پشت سر گذاشته‌ایم و امیدوارم هر چه سریعتر به حالت عادی برگردیم. از همه کادر درمان چه در صارم و چه در سایر مراکز درمانی تشکر و قدردانی می‌کنم.»

تهیه شده در معاونت رسانه بیمارستان فوق تخصصی ناباروری و نازایی صارم


rsz_img_4488.jpg
دی ۱۶, ۱۳۹۹

فاطمه چراجی از همکاران بسیار پرسابقه‌ و خوشنام صارم را به چالش گفت‌وگو کشیدیم و گپ و گفت کوتاهی با هم داشتیم.

از ایشان درباره‌ی آشنایی با صارم، ادامه‌ی همکاری در این مدت و خلاصه موضوعاتی از این قبیل پرسیدیم و ایشان بسیار خلاصه و گذرا به همه‌ی این سوالات پاسخ دادند.
چراجی درباره‌ی شروع فعالیتش در صارم می‌گوید:

«سال‌ها پیش محل سکونتم به محل فعلی بیمارستان صارم نزدیک بود و تقریبا از کلنگ‌زنی و نصب تابلوی احداث صارم تا اینکه این بیمارستان ساخته شد را از نزدیک نظاره‌گر بودم. آن موقع که تابلوی احداث بیمارستان را برای اولین بار دیدم، با خودم گفتم که اگر اینجا افتتاح شود من باید در همین بیمارستان مشغول به فعالیت شوم. بعدها که صارم تکمیل شد و من به اینجا مراجعه کردم، خوشبختانه مورد اقبال و پذیرش قرار گرفتم و سعادت کار در آن نصیبم شد. وقتی به آن روزها فکر می‌کنم متوجه می‌شوم که چقدر خوشبخت و خوش‌شانس بودم که چنین اتفاقی برایم افتاد و حالا 13 سال است که در صارم فعالیت می‌کنم و از این موضوع بسیار خوشحالم.»

او در ادامه می‌گوید:

«شاخصه‌ی بسیار مهم بیمارستان صارم امنیت و جوّ حاکم در آن است. اینجا بین همکاران روابط بسیار خوبی حاکم است و حتی کسانی که سابقه چندانی ندارند و به تازگی وارد مجموعه می‌شوند به این موضوع اذغان دارند. جالب است اکثر همکارانی که به هر دلیلی با صارم قطع همکاری کرده‌اند زمانی که به اینجا سری می‌زنند یا با هم در ارتباط هستیم می‌گویند صارم چیز دیگری است و با مراکز درمانی دیگر قابل مقایسه نیست. این موضوع بسیار ارزشمند است و به سادگی به دست نمی‌آید. در 13 سالی که در بیمارستان صارم مشغول به فعالیت هستم اینجا را محیطی بسیار امن و فوق‌العاده دیده‌ام و همواره از کلیه همکارانم علی‌الخصوص شخص آقای دکتر صارمی انرژی مثبت دریافت کرده‌ام و همین موضوع باعث احساس بسیار خوبی می‌شود که برای ادامه‌ی راه ایجاد انگیزه می‌کند و رمز رضایت و ماندگاری من در صارم نیز همین است.»‌

چراجی در ادامه‌ی صحبت‌هایش به نکته جالبی اشاره می‌کند:

«‌به عقیده‌ی من و البته بسیاری از همکارانم حتی در سایر بیمارستان‌ها، صارم میان بیمارستان‌های کشور به یک برند تبدیل شده است. برند «صارم» جزو معتبرترین و مهمترین برندهای بیمارستانی شده است و این یک ادعا نیست، یک حقیقت است. کمتر کسی در حوزه‌ی زنان، زایمان و ناباروری نام صارم را به عنوان اولین اسم یاد نمی‌کند و این معنی‌اش تبدیل شدن نام بیمارستان ما به یک برند مهم و معتبر است. به همین دلیل و همچنین خوبی‌ها و نکات مثبتی که قبلاً از آنها نام بردم، بسیار خوشحالم در صارم مشغول به فعالیتم و از این بابت خدا را شکر
می‌کنم.»‌

او به فراز و نشیب‌های شغل و حرفه‌اش نیز اشاره می‌کند:

‌«هیچ کاری در دنیا وجود نداد سختی و مشکلات نداشته باشد. کار ما علاوه بر همه‌ی کارها، سختی‌های خودش را دارد. گاهی اوقات استرس و التهاب در کار وجود دارد، اما به هر حال تمام حرفه‌های دنیا بالا و پایین دارد و ما هم این امر مستثنی نیستیم و این شیرینی کار ماست. در صارم ارزش و بهایی که به کادر درمان و قشر پرستار می‌دهند در سطح بسیار بالایی قرار دارد و این موضوع انگیزه‌ای است که باعث شده ما راهمان را ادامه بدهیم و در خدمتگزاری به مردم دلسرد نشویم.»‌

از آنجایی که گفت‌وگوی ما با خانم چراجی در حوالی روز پرستار بود ایشان گریزی به این موضوع هم می‌زند و همکارانش را از یاد نمی‌برد:

«جا دارد به مناسبت روز پرستار یک تبریک ویژه و جانانه به پرستار نمونه سال 99 در مجموعه صارم عرض کنم. سرکار خانم درزی که امیدوارم همیشه سلامت و سرحال باشند واقعا لیاقت این عنوان را داشته و دارند و همیشه از او به عنوان یک پرستار فوق‌العاده صبور و در عین حال مدیر یاد می‌کنم و این موفقیت را به ایشان تبریک عرض کرده امیدوارم همیشه و در همه حال موفق و موید باشند»‌
مخاطب گفت‌وگوی امروز ما صحبت‌هایش را اینگونه به پایان می‌برد: «برای همه‌ی همکارانم در بیمارستان صارم خصوصاً اعضای اتاق عمل که از نزدیک با آنها سروکار دارم آرزوی سلامتی، تندرستی و موفقیت دارم و خیلی خوشحالم در کنار آنها فعالیت می‌کنم.»

تهیه شده در معاونت رسانه بیمارستان فوق تخصصی ناباروری و نازایی صارم


rsz_img_4444.jpg
دی ۹, ۱۳۹۹

نسرین صفرخانی، کارشناس باتجربه‌ی بیهوشی در بیمارستان صارم که قدمت حضورش با عمر بیمارستان تفاوت آنچنان محسوسی ندارد میهمان گفت‌وگوی امروز روزنامه صارم هستند.

صفرخانی در ابتدای صحبت‌های خود می‌گوید:

«پس از پایان تحصیلات و گذراندن دوره ‌طرحم به دلیل سکونت در اکباتان در اولین اقدام به بیمارستان صارم آمدم و تقاضای همکاری کردم. خدا را شکر این اتفاق هم افتاد و به دلیل اینکه بُعد مسافت برایم خیلی مهم بود صارم جزو انتخابهای اولیه‌ و اصلی‌ام بود. پس از اینکه به صارم آمدم دیگر موضوع مسافت مطرح نبود و جو بسیار خوب و سلامت محیط کاری‌ام مرا در صارم ماندگار کرد. با افتخار، 13 سال است که در صارم حضور دارم و تمام این دوران را با توجه به تخصصم که بیهوشی می‌باشد در اتاق عمل حضور داشته‌ام و خودم را جزئی از خانواده‌ی بزرگ صارم می‌دانم. »‌

او در ادامه می‌گوید:

«امنیت محل کار برای من از درجه اهمیت بسیار بالایی برخوردار است و خدا را شکردر اینجا به شکل کامل آن را حس کردم. زمانی که در محیط کار احساس آرامش داشته باشی بازدهی بسیار خوبی هم خواهی داشت و رضایت شما از محیط کار و بالعکس شکل می‌گیرد. محیط بیمارستان صارم و البته اختصاصاً اتاق عمل بسیار دوستانه است و تقریباً هر کسی هر کاری از دستش بربیاید انجام می‌دهد. اینجا پزشک‌ها، سرپرستاران و به طور کلی پرسنل بسیار خوبی دارد. از روزی که وارد اتاق عمل شده‌ام با عزیزان زیادی افتخار همکاری داشته‌ام که از آن جمله می‌توانم به خانم‌ها قمصری، درزی، تفتی، عابد و در حال حاضر خانم قاسم‌خواه اشاره کنم. یکی از دیگری بهتر و دوست‌داشتنی‌تر بوده‌ و هستند. به طور کلی باید بگویم مجموعه‌ای که حرف شما را متوجه شود و حتی‌الامکان به مشکل شما رسیدگی کند قابل احترام است و متقابلاً هر کاری از دست شما هم بیاید برای آن مجموعه انجام می‌دهی. این احساسی است که من در صارم از ابتدا داشته‌ام و به دلیل جو بسیار خوب حاکم، اعضای خانواده‌ی بزرگ صارم از سلامت جسمی ور وحی کامل برخوردارند. چون درد آنها درد مجموعه است و در صورت مطرح شدن به آن رسیدگی می‌شود. »‌

صفرخانی با اشاره به اینکه ساعات بسیار زیادی را در کنار همکاران و در محل کار حاضر است معتقد است:

«واقعیت این است که بیشتر اوقات زندگی‌مان را در محل کار سپری می‌کنیم و همه در کنار هم مثل خانواده هستیم. برای همه‌ی ما ممکن است مشکلات غیرمترقبه پیش بیاید و به طور مثال نتوانیم شیفت‌های خودمان را کاور کنیم.در این مواقع دیگر همکاران به بهترین شکل شیفت آن همکار را پوشش می‌دهند و کوچکترین خللی پیش نمی‌آید. در کنار این، حتی اگر کاری از دستشان بربیاید هم برای آن شخص که مشکل دارد انجام می‌دهند و این خیلی ارزشمند است. به طور مثال همکاران بخش بیهوشی و اتاق عمل همکاری بسیار خوبی با هم دارند و به همین دلیل از دیگران انرژی مثبت دریافت می‌کنیم و برای ادامه کار باانگیزه‌تر می‌شویم.»‌

صفرخانی به دلیل تقارن زمان مصاحبه با برزگداشت روز پرستار گریزی به این مناسبت هم می‌زند:

«تلاش و زحمت پرسنل درمان مخصوصا پرستاران در جامعه بر هیچکس پوشیده نیست. در یک سال اخیر، زحمت پزشکان و پرستاران به دلیل شیوع کرونا مضاعف شده است و روزهای پرمخاطره، خاص و حساسی را پشت سر گذاشته‌اند. در کنار خودشان، خانواده‌هایشان نیز از این قضیه مبرّا نبوده‌اند و سختی‌های زیادی را تحمل کرده‌اند. استرس یکسال گذشته هیچ تأثیری بر کیفیت کار و انگیزه‌ی آنها نگذاشته است و با جان و دل مشغول فعالیت هستند. این از خودگذشتگی‌ها حتی از چشم آدم‌های بسیار عادی جامعه هم پوشیده نمانده است. به‌نوبه‌ی خودم بابت تمام شب بیداری‌ها، شیفت‌های سخت و طاقت‌فرسا، تعطیلاتی که در سر کار حاضر بوده‌اند و خلاصه تمام زحمات کادر درمان علی‌الخصوص پرستارها تشکر و قدردانی کرده و این روز را به آنها تبریک می‌گویم. تبریک ویژه‌ام را هم به خانم قاسم‌خواه که افتخار همکار ی با ایشان را دارم تقدیم می‌کنم.»‌

این کارشناس بیهوشی در بخش پایانی صحبت‌هایش با اشاره به انتخاب خانم درزی به عنوان پرستار نمونه سال 1399 می‌گوید:

«من کارم را در سال 1387 در کنار خانم قمصری و خانم درزی شروع کردم و آن روزها تجربه‌ی کمی داشتم. حواس بسیار جمع و ریزبینی خانم درزی که سرپرستار زمان شروع به کار من بودند باعث شده بود خیال من راحت باشد و مطمئن بودم کوچکترین اشتباهی در کار نخواهد بود و اشکالات کارم را هم ایشان رفع می‌کند. برخی نکات در کار را باید تجربه کرد و نمی‌توان در دانشگاه و … آموخت و این نکاتی بود که خانم درزی همیشه سربزنگاه آنها را انجام می داد تا خللی در کار وارد نشود. خوشحالم که ایشان به عنوان پرستار نمونه انتخاب شده‌اند و باید عرض کنم که لیاقتشان را داشتند و اگر بخواهم یک خصوصیت از ایشان نام ببرم این است که ایشان بین هیچ یک از پرسنل تبعیض قائل نمی‌شوند و همه را به یک چشم می‌بینند.»


rsz_img_4572.jpg
دی ۹, ۱۳۹۹

سمیه نوروزی که از اردیبهشت ماه سال 1392 به جمع خانواده‌ی بزرگ صارم اضافه شده است میهمان گفت‌وگوی امروزمان است.

نوروزی در ابتدای صحبت‌هایش می‌گوید:

«خیلی خوشحالم از این که در صارم هستم و اینجا در کنار همکارانی که بیشتر دوست هستند تا همکار، کار می‌کنم و هر روز به داشته‌هایم اضافه می‌شود. صارم را با معرفی دوستانم انتخاب کردم و به جهت رفت و آمد هم بسیار مناسب بود. اما زمانی که آمدم و فرم پر کردم و خوشبختانه دعوت به کار شدم دیگر موضوع رفت و آمد مطرح نبود و واقعاً به اینجا علاقمند شدم و در حال حاضر نیز همانطور که عرض کردم خیلی راضی و خشنودم از کار کردن در چنین محیط کاری.»

این همکار باتجربه‌ صحبت‌هایش را اینطور ادامه می‌دهد:

«در ابتدای ورودم به صارم در بخش 2 مشغول به فعالیت شدم و پس از 2 سال حضور در صارم، از سال 1394 وارد دفتر پرستاری شدم. بین صحبت‌هایم باید یک پرانتز باز کنم و به این نکته اشاره کنم که شاید برای شما پیش آمده باشد که با کسانی که از صارم جدا شده‌اند برخورد داشته باشید. اغلب آنها از جدایی رضایت ندارند و تمایل به بازگشت دارند؛ در این میان همکارانی که با میل و اراده‌ی خودشان جدا شده‌اند بدون اغراق غالباً جزو این دسته‌اند و اذعان دارند که صارم با همه‌ی بیمارستانهای دیگر متفاوت است. من غیر از صارم تجربه‌ی آنچنانی ندارم و یکی دو بیمارستان دیگر را تجربه کرده‌ام که اینجا اصلاً قابل مقایسه با آنها نیست اما این صحبت را به نقل از بیشتر همکارانی که تجربه‌ی کار در بیمارستانهای مختلف را دارند عرض می‌کنم و مطمئنم که درست می‌گویند.»

از شغل و تحصیلاتش جویا شدیم :

‌«پرستاری عشق به آدم‌های دیگر است و نمی‌شود در یک جمله آن را تعریف کرد. بودن و ماندن در این شغل حس و حال خودش را می‌خواهد. باید احساس داشته باشی که بتوانی پرستار خوبی باشی و پرستار بمانی. پرستاری حس نوع‌دوستی، کمک به دیگران و عشق می‌خواهد . زمانی که این رشته را انتخاب کردم، پس از طی دوران تحصیل و البته پس از آن گذراندن طرحم خیلی با سختی‌های آن آشنا نبودم و آن را نمی‌شناختم. شاید از خودم بعید می دانستم که بتوانم در این راه موفق شوم و ادامه دهم اما امروز که با شما صحبت می‌کنم 11-10 سال است که سابقه کار پرستاری دارم و به آن افتخار می‌کنم. »‌

او ادامه می‌دهد:

«هرگز دوست نداشته و ندارم هیچ شغل دیگری داشته باشم. از انتخاب این رشته هرگز پشیمان نشدم و اگر بار دیگر هم متولد بشوم باز هم پرستار خواهم شد. همیشه فکر می‌کنم خدا خواسته و انتخابم کرده که پرستار شوم و شغلم برایم خیلی محترم است. به نظرم این که کسی با شغلش ارتباط خوبی داشته باشد و از بودن در آن رشته راضی باشد باعث پیشرفت می‌شود و بر کیفیت کار تأثیر بسیار خوبی دارد. نه تنها این موضوع بر کیفیت کار مؤثر است بلکه تأثیرات شگرفی بر زندگی نیز دارد. نمی‌دانم این حرفم چقدر درست است اما نگاه جامعه نسبت به شغل پرستاری آن زمان که ما وارد این پیشه شدیم خیلی مثبت نبود اما خانواده‌ی من نگاه بسیار خوبی نسبت به این شغل داشتند و مرا در انتخاب و ادامه‌ی راه یاری کردند . در حال حاضر با تمام سختی‌هایی که این شغل دارد به آن می‌بالم و با افتخار می‌گویم که پرستارم.»

نوروزی در قسمت د یگری از صحبت‌هایش می‌گوید:

«خدا به پرستارها قوت بدهد. من به تک‌تک‌شان افتخار می‌کنم و امیدوارم که همانقدری که تلاش می‌کنند و به دیگران یاری می‌رسانند و خیلی وقتها جان انسان‌ها را نجات می‌دهند به همان اندازه خداوند به آنها خیر و اجر معنوی بدهد. به تازگی هم روز پرستار را پشت سر گذاشته‌ایم و بر خودم وظیفه می‌دانم این روز را به همه‌ی همکاران پرتلاشم که این‌روزها زحمتشان چندین برابر هم شده است تبریک بگویم و برایشان سلامتی و موفقیت آرزو کنم. »‌

سوپروایزر محترم شیفت‌ شب بیمارستان صارم صحبت‌هایش را اینطور به پایان می‌برد:

«شیفت‌های کاری من غالباً شب است و تعدادی از همکارها را بیشتر اوقات نمی‌بینم اما با تمام اعضای خانواده‌ی بزرگ صارم در تعامل بسیار خوب و ارتباط صمیمانه‌ای هستم و به آنها که کمتر سعادت دیدارشان نصیبم می‌شود از همین طریق سلام و خسته نباشید عرض می‌کنم و برای همگی سلامتی آرزومندم. امیدوارم در کنار هم روزهای بسیار خوبی در انتظارمان باشد و هر چه سریعتر از شر این ویروس خطرناک خلاص شویم و به زندگی عادی‌مان
برگردیم.»

تهیه شده در معاونت رسانه بیمارستان فوق تخصصی زنان و زایمان صارم


rsz_img_5137.jpg
دی ۹, ۱۳۹۹

اعظم نجفی‌فرد، مسئول محترم بخش اورژانس مخاطب امروزمان است که این روزها باید به آنها دو بار خسته نباشید گفت؛ یک بار به خاطر روز پرستار که به تازگی گذشته است و دیگری به خاطر فعالیت در بخش اورژانس در روزهای شیوع کرونا که واقعاً سخت و طاقت‌فرساست.

این کارشناس محترم پرستاری در ابتدای صحبت‌های خود می‌گوید:

«از خرداد سال 1391 با معرفی یکی از دوستانم که البته همچنان اینجا هستند با صارم آشنا شدم و از آن زمان فعالیت خودم را شروع کردم. ابتدای فعالیتم در صارم با پیشنهاد مترون محترم و با توجه به سابقه کار در اورژانس، سه ماه در اورژانس بودم. پس از گذشت این مدت به NICU رفتم و سالهای زیادی را در آن بخش فعالیت کردم. بعد از حدود 7 سال و نیم، از مهر ماه 98 با صلاحدید مترون محترم به بستری یک منتقل شدم و در حال حاضر هم حدود 3 ماه است که دوباره به خانه‌ی اولم یعنی اورژانس برگشته‌ام. همانطور که عرض کردم بخش‌های مختلفی را در صارم تجربه کرده‌ام اما سابقه‌ی اصلی کاری‌ام در اورژانس بوده است و پیش از صارم نیز در سال‌های دانشجویی و گذراندن طرحم نیز در اورژانس بیمارستان‌های دیگر کار کرده بودم و به همین دلیل شاید خودم را بیشتر مناسب برای کار کردن در این بخش می‌دانم.»

نجفی‌فرد با اشاره به نام نسبتاً هراس‌انگیز اورژانس می‌گوید:

«اورژانس، اولین محل مراجعه بیماران است که در بسیاری از مواقع بدحال هستند و نیاز به فوریت‌های پزشکی دارند. به همین دلیل غالباً کادر درمان برای کار کردن در چنین محیطی از خودشان تمایل نشان نمی‌دهند. اما برعکس بسیاری از همکارها من اورژانس را خیلی دوست دارم و از شلوغی، هیجان، تجربه‌ی کیس‌های متفاوت و … استقبال می‌کنم. احساس می‌کنم خدا به من کمک کرده است تا با چنین شرایطی کنار بیایم و از کارم لذت ببرم. علاوه بر عوامل یاد شده، ارتباط نزدیک با همکاران بسیار خوبم در صارم و استفاده از تجربیات آنها در این سالها من را علاقمند به ادامه‌ی همکاری با صارم کرده است. امیدوارم بتوانیم با کنترل و مدیریت استرس‌مان بخش اورژانس را به بهترین شکل اداره کنیم و کارها را پیش ببریم.»

نجفی‌فرد با اشاره به روز پرستار که به تازگی گذشته است و سوال ما در مورد نحوه‌ی انتخاب این رشته می‌گوید:

«انتخاب رشته پرستاری 50 درصد آگاهانه بود و 50 درصد به توصیه دیگران. پدرم نیز در محیط بیمارستان فعالیت کرده است و به همین دلیل با این شغل بیگانه نبودم و آشنایی نسبی داشتم. با توجه به رشته تجربی که در دبیرستان خواندم، نهایتا پرستاری را انتخاب کردم و این را هم باید بگویم که جزو اولین انتخاب‌هایم بود و از سر ناچاری آن را انتخاب نکردم. روحیاتم با شغل‌هایی که کارهای روتین دارند سازگار نیست و به قول امروزی‌ها خیلی به پشت میز نشینی عادت ندارم. کارهایی که همراه با فراز و نشیب است را ترجیح می‌دهم. تجربه‌های تلخ و شیرین در این شغل همراه با آموزش و به روز شدن اطلاعات برایم جذاب است و در زندگی شخصی‌ام نیز مؤثر بوده است. مهمترین اثر ش این است که می‌دانیم همیشه کسی ناظر کارهایمان است. به هر سبکی که کار کرده‌ام بازتاب آن را در زندگی‌ام دیده‌ام.»

مسئول اورژانس صحبت‌هایش را اینگونه ادامه می‌دهد:

«پرستاری از نظر علمی هم در زندگی خیلی کاربردی به دردبخور است. از نوزاد چند ساعته گرفته تا پیرمرد چندده‌ساله را می‌توان با این شغل نجات داد و به آنها کمک کرد. علاوه بر این روحیه را هم به شکل خاصی صیقل می‌دهد؛ البته عده‌ای فکر می‌کنند که با توجه به سر و کار داشتن با بیماران مختلف و مشکلات فراوان در این شغل سنگدل می‌شویم اما واقعا اینطور نیست. ما به کوچکترین اتفاقی عکس‌العمل نشان می‌دهیم و خودم تجربه کرده‌ام که گاهی که اتفاقاتی برای نزدیکان خودمان می‌افتد به شدت روحیه‌مان خراب می‌شود و حتی باعث می‌شود کمی هول شویم. این نشان از همان روحیه‌ی لطیف دارد که به دنبال کمک کردن به اطرافیان و نتیجه گرفتن هستیم. در واقع فرقی ندارد دوست یا غریبه، در رشته پرستاری درد دیگران درد ما نیز هست و برای التیام آن تلاش می‌کنیم.»

نجفی‌فرد در پایان صحبت‌هایش با اشاره به تفاوت امسال به سال‌های گذشته می‌گوید:

«روز پرستار امسال و حتی سال گذشته کمی متفاوت‌تر از همیشه بود. کرونا و اوضاعی که بوجود آورده باعث شده بسیاری از پرستارها و به طور کلی کادر درمان از خانواده‌هایشان دور باشند. شاید در صارم شرایط برای پرسنل اینگونه نباشد اما به هر حال ریسک‌های خودش را هم دارد. بر خودم وظیفه می‌دانم یک تبریک خاص و ویژه به همه دوستان خودم که در مراکز درمانی دیگر که ویژه بیماری کرونا است، بگویم. دست تک‌تک آنها که ساعتها با لباسهای خاص خودشان و در شرایط بسیار سخت کار می‌کنند را می‌بوسم و می‌گویم شما پرستارهای واقعی هستید. همه‌مردم در حد یک گزارش و خبر با این موارد آشنا هستند اما شنیدن و دیدن با تجربه کردن بسیار متفاوت است و من از نزدیک با این سختی‌ها آشنا هستم. می‌دانم که بسیاری از آنها نزدیک به یک سال است که پدر و مادر خود را ندیده‌اند. برخی از آنها ماه‌ها فرزندانشان را نمی‌بینند و این بسیار سخت و طاقت‌فرساست. تنها آرزویم در این روز ریشه‌کن شدن این بیماری است که آرامش به قشر پرستار و به طور کلی کادر درمان و مردم برگردد.»

تهیه شده در معاونت رسانه بیمارستان فوق تخصصی صارم


rsz_img_4358.jpg
دی ۳, ۱۳۹۹

معصومه یزدی‌نژاد، پرستار محترم اورژانس که از سال 1394 در صارم حضور دارد و دراین مدت تجربیاتش بیش از پیش شده و حالا یک پرستار بسیار باتجربه است که 15 سال سابقه کار را در کارنامه‌ی خود دارد.

او در ابتدای صحبت‌های خود می‌گوید:

«از سال 94 به صارم آمده‌ام و در این مدت 5 ساله، همیشه محل کارم را دوست داشته‌ام و این علاقه هر روز نسبت به قبل بیشتر شده است. دو عامل بسیار مهم من را به کار در صارم علاقمند کرده است که کماکان این عوامل ادامه دارد. اولین عامل رفتار پرسنل نسبت به یکدیگر و برخورد آنهاست که بسیار محترمانه و مهربانانه است. این عامل که نام بردم بسیار مهم است و به جرأت می‌توانم بگویم مهمترین عامل حضور و ادامه‌ی کارم در صارم است. نکته‌ای که در شغل ما وجود دارد این است که با مراجعه‌کنندگان مختلف سر و کار داریم و به تعداد آنها اخلاق و رفتار مختلف را می‌بینیم. بر ما مشخص و مبرهن است کسی که از بیرون ازمجموعه به یک مرکز درمانی مراجعه می‌کند خیلی رفتار و روحیات پایداری ندارد و ممکن است از نظر روانی به هم ریخته باشد. بنابراین ما احتمال هر نوع برخوردی را از آنها می‌دهیم و به روش‌های مختلف سعی می‌کنیم اوضاع را کنترل و مد یریت کنیم. اما از همکاران خود انتظار بهترین رفتار در کمال احترام را داریم. این موضوعی است که در صارم کاملا دیده می‌شود و همگی آن را رعایت کرده و محیط کار را جذاب و دوست‌داشتنی می‌کند و باعث می‌شود در طول زمان کار آنچنان خسته نشوی و با انرژی به کار خود ادامه بدهی. عامل دیگری که من در صارم خیلی به وضوح آن را دیدم و بسیار برایم اهمیت داشت بهداشت و تمیزی بیمارستان بود. واقعا باید به دست‌اندرکاران این امر دست‌مریزاد گفت و از آنها تشکر کرد. صارم در حد اعلی تمیز و بهداشت در آن بسیار مهم است و رسیدگی‌ها در این باره مثل بسیاری از قسمتهای دیگر خیلی خوب است. شاید این نکته از نگاه برخی افراد کم‌اهمیت باشد و به نظرم موضوع بسیار مهیم است که وظیفه خود می‌دانستم که آن را بیان کنم.»

یزدی‌نژاد با اشاره به انتخاب شغل و رشته‌تحصیلی‌اش می‌گوید:

«زمانی که رشته پرستاری را انتخاب کردم مهمترین دلیلش محدودیت در انتخاب بودو خیلی با علاقه این کار را نکردم. احساس می‌کردم کسی که در این رشته تحصیل می‌کند و می‌خواهد کار کند خیلی باید قوی و صبور باشد و اراده‌ی آهنین می‌خواهد. اما پس از ورود متوجه شدم به آن علاقمند شده‌ام و رشته‌ام را دو ست دارم. احساس کردم خدا مرا در این راه کمک می‌کند و به همین دلیل با قدرت ادامه دادم. معتقدم پرستاری و به طور کلی شغل و روحیات و رفتار روزمره تأثیر مستقیم به روی هم دارند. ذات خود آدم و رفتارش در کار و بالعکس تاثیر دارد و روحیه‌ آدم‌ها با توجه به نوع شغلش در زندگی شخصی‌اش نیز موثر است .»‌

او صحبت‌های خود را اینگونه ادامه می دهد:‌

«به طور کلی کار بالینی را دوست دارم و موضوعی که آن را بیشتر از قبل جذاب می‌کند تماشای التیام درد بیماران است. خوب شدن مریض‌هاخستگی آدم را برطرف می‌کند. »‌

پرستار باتجربه‌ی اورژانس بیمارستان صارم با یک خاطره‌ی جالب صحبت‌هایش را به پایان می‌برد:

«بین ساعت 3 تا 4 صبح بود که یک آقای میانسال وارد اورژانس شد و گفت به دلیل اینکه سَرِ دلش می‌سوزد نیاز به شربت معده دارد و از ما تقاضای شربت معده کرد. من از او خواستم محل دقیق سوزش (سَرِدلش) را نشان دهد و اینکه از چه زمانی این سوزش شروع شده است. زمانی که بین سینه‌اش را نشان داد و گفت از دیشب پس از انجام ورزش شروع شده است من مشکوک به علائم قلبی شدم و از او خواستم برای اطمینان بیشتر یک نوار قلب بگیریم. خیلی ناراحت شد و گفت که خودش ورزشکار است، استاد دانشگاه است (که درست می‌گفت و استاد یکی از دانشگاه‌های خوب دولتی بود) و مطمئن است مشکل معده دارد و حالا هم مسافر است و باید برود شمال و وقت این کارها را ندارد. من هم خیلی اصرار داشتم که یا نوار قلب باید بدهد یا اینکه برود و تقاضای شربت معده نکند. خلاصه اینکه از ما اصرار و از او انکار، به اتاق نوار قلب رفت و پس از گرفتن فشارش که روی 16 بود، نوار را که گرفتم و متوجه یک فاجعه شدم. نوار قلب خیلی خیلی وحشتناک بود و تمام لیدها تغییرات به نفع سکته قلبی داشت. علائم حتی در معرض سکته قلب هم نبود، کاملا یک سکته تمام و کمال بود. برای اینکه نترسد موضوع را به خودش نگفتم و از او خواستم روی تخت منتظر باشد. پزشک و همکاران اورژانس را به اتاق بردم، کد سکته قلبی اعلام شد و ایشان را با ویلچر به اتاق کد بردیم. داروهای لازم را به او دادیم و منتظر اورژانس شدیم تا او به یک مرکز قلب منتقل شود. هر چند او همچنان معتقد بود ما کارهای غیراصولی و بی‌ربط انجام می‌دهیم و او مشکلی ندارد. اما بعدها به بیمارستان آمد و خیلی تشکر کرد که زندگی‌اش را نجات دادیم در حالی که آن شب خیلی اصرار داشت که ما فقط کار بیهوده انجام داده‌ایم! عذرخواهی و تشکر کرد. »


کليه حقوق اين سايت متعلق به بیمارستان صارم می‌باشد.توصیه های ارایه شده اعم از تشخیصی و درمانی توصیه های کلی بوده شما را از مراجعه به پزشک معالجتان بی نیاز نمی کنند.مطالب این سایت ممکن است در گذشت زمان و با توجه به یافته های جدید علمی تغییر کنند.

تماس فوری با ما