لطفا صبر کنید ...

در سالی که گذشت سختی‌های کار کادر درمان بیشتر به چشم آمد

بهمن ۱۵, ۱۳۹۹ توسط Sarem admin
rsz_فخیم.jpg

غزاله فخیمی‌راد با سابقه حضور نزدیک به یک دهه در جزیره‌ی صارم مخاطب نام‌آشنای امروز روزنامه صارم است.

او که از اول تیر ماه 1390 در صارم شروع به فعالیت کرده است کارش را از اورژانس آغاز و حضورش را در دفتر پرستاری ادامه د اده است.

فخیمی راد در ابتدای صحبت‌هایش می‌گوید: «زمانی که من به خانواده‌ی بزرگ صارم پیوستم سرکار خانم قمصری به عنوان مترون فعالیت می‌کردند و با هماهنگی ایشان و علاقه‌ی بسیار زیادم به حضور در اورژانس، در این بخش شروع به کار کردم. بیش از دو سال در اورژانس صارم در خدمت مراجعین محترم بودم و پس از آن به دفتر پرستاری منتقل شدم. حالا نزدیک به یک دهه است که به عنوان عضو کوچکی از صارم در خدمت همکاران و بیماران هستم. »‌

از او درباره‌ی شغل پرستاری و به طور کلی فعالیت در صارم جویا شدیم:

«در هیچ کجای دنیا شغل پرستاری بدون چالش و استرس نیست. البته همه‌ی کارها سختی‌های مخصوص خودش را دارد و پرستاری هم از این امر مستثنی نیست و در صارم کمی با جاهای دیگر متفاوت است و قشنگی‌های ویژه و مخصوص خودش را دارد. باید اعتراف کنم که صارم در کنار چالش‌ها و موارد مختص به خودش، محیطی بسیار آرامش‌بخش و خاص است. این نکته را، هم اعضای قدیمی صارم تصدیق می‌کنند هم کسانی که سابقه‌ی آنچنان زیادی در صارم ندارند به این نتیجه خواهند رسید. کسانی که تجربه کار کردن در محیط‌های دیگر را دارند قطعاً می‌دانند که در صارم مشکلات و حاشیه‌ها بسیار کمتر از قشنگی‌ها و دلخوشی‌هایش است. در صارم خیلی راحت می‌شود کار کرد و به مراجعین خدمات ارائه کرد. جوّی که میان پرسنل صارم وجود دارد بسیار صمیمی است و همه با هم احساس می‌کنیم یک خانواده هستیم. همه پرسنل پس از مدتی به رنگ صارم در می‌آیند و خودشان را عضو خانواده‌ی بزرگ صارم می‌دانند.»

فخیمی‌ در ادامه با اشاره به مشکلات موجود در سالی که گذشت می‌گوید:

«در سالی که به دنیا گذشت خیلی چیزها به مردم ثابت شد. سختی‌ها و اتفاقات غم‌انگیز زیادی در آن رخ داد. تعداد زیادی از مردم قربانی ویروس کرونا شدند و این چالش همچنان ادامه دارد. اما اگر بخواهیم به نیمه‌ی پر لیوان نگاه کنیم باید بگویم مردم به نقش پررنگ و تأثیر گذار کادر درمان و پرستارها بیشتر پی بردند و این قشر از احترام بیشتری نسبت به قبل برخوردار شد؛ از جان‌گذشتگی‌هایشان بیشتر به چشم آمد و سختی‌های کارشان را بیشتر ارج نهادند. خوشحالم که عضوی از این جامعه‌ی زحتمتکش و کم‌توقع هستم و می‌توانم نام خودم را پرستار بگذارم. »‌

سوپروایزر خوش‌کلام بیمارستان صارم صحبت‌هایش را با یک خاطره به پایان برد:

«اگر بخواهم خاطره بگویم راجع به تمام روزهای فعالیتم باید صحبت کنم اما برخی از روزها خاص و ماندگار می‌شود. خوب به خا طر دارم اوایل روزهایی بود که به عنوان سوپروایزر فعالیت می‌کردم و از قضا یکی از شبها شرایطی پیش آمد که باید به سرعت یک عمل جراحی بسیار سخت و اورژانسی در اتاق عمل انجام می‌شد. هدنرس آن روزها سرکار خانم درزی بودند و به همین دلیل حدود ساعت 2 شب با ایشان تماس گرفتم و خواستم به بیمارستان بیایند. پس از حدود 20 دقیقه ایشان در اتاق عمل حاضر شدند که این سرعت عمل برایم بسیار جالب بود. نکته‌ی جالبتر این بود که من خانم درزی را به صورت حضوری تا آن لحظه ندیده بودم و اولین برخوردم با ایشان در چنین شرایطی رخ داد؛ هر چند که دوست داشتم در حال بهتری اتفاق می‌افتاد. نمی‌دانستم خانم درزی نسبت به کسی که این زمان از نیمه شب او را به بیمارستان کشانده و از قضا برای اولین بار او را می‌بیند چه حسی دارد و در دلش چه می‌گذرد، اما بعدها آن شب به خاطره‌ها پیوست و حالا ما در کنار هم رفقا و همکاران قدیمی به حساب می‌آییم و روزهای سخت‌تر و عجیب‌تر را نیز پشت سر گذاشته‌ایم.»

کليه حقوق اين سايت متعلق به بیمارستان صارم می‌باشد.توصیه های ارایه شده اعم از تشخیصی و درمانی توصیه های کلی بوده شما را از مراجعه به پزشک معالجتان بی نیاز نمی کنند.مطالب این سایت ممکن است در گذشت زمان و با توجه به یافته های جدید علمی تغییر کنند.

تماس فوری با ما